In memoriam: Vladimir Cvetković

Srpski sport je danas izgubio velikana. U Beogradu se u 85. godini upokojila legenda ovdašnje košarke i fudbala, Vladimir Cvetković.

Ne zna se da li je dublji trag ostavio u igri pod obručima ili kao funkcioner u fudbalu. Sigurno je samo da je ostavio istorijski pečat u svojoj Crvenoj zvezdi, jugoslovenskom i srpskom sportu. Čega god da se dohvatio, pisao je najuspešnije stranice sporta.

Vladimir Cvetković je rođen 24. maja 1941. godine (ispravljeno sa 1981) na teritoriji okupirane Loznice u porodici predratnog trgovca. U detinjstvu je prvo počeo da se bavi boksom, a potom je bio fudbalski golman do 14. godine kada je morao da prekine karijeru. Doživeo je težak prelom ruke zbog kojeg je morao na operaciju pre koje se čak razmatrala i amputacija ruke, pa je otac morao da potpiše saglasnost. Srećom, lekari su mu spasili ruku i zabranjeno mu je da i dalje brani, ali bez sporta nije mogao. Brzo je izrastao u pubertetu i u lokalnom Proleteru počeo da se bavi košarkom.

Nakon utakmice u kojoj je dao 50 poena, za njegov talenat se čulo i do Beograda. Primetio ga je Zvezdin čuveni trener Aleksandar Gec i doveo ga u Beograd gde je paralelno sa košarkom studirao ekonomiju. Debitovao je za crveno-bele sa 18 godina i proveo celu igračku karijeru u istom dresu. Za Zvezdu je igrao 13 sezona i do danas ostao jedna od njenih najvećih legendi. Poznat po specifičnom šutu jednom rukom, na 288 utakmica je postigao 5.967 poena, devet sezona bio najbolji strelac tima, a dve godine (1966. i 1967.) najbolji strelac jugoslovenskog prvenstva. Osvojio je dve titule šampiona Jugoslavije (1969. i 1972) i nacionalni Kup 1971. godine.

Neuništiv trag je ostavio i igrajući za reprezentaciju Jugoslavije. Njegova slobodna bacanja nekoliko sekundi pre kraja polufinalnog meča sa Sovjetima su donela pobedu 63:62 i prvu olimpijsku medalju za Jugoslaviju na Igrama u Meksiko Sitiju 1968. godine. Osvojio je još dva svetska (1963. i 1967) i jedno evropsko srebro (1965).

Nakon košarkaške karijere je kao diplomirani ekonomista izgradio podjednako uspešnu poslovnu karijeru. Bio je pet godina direktor SC Tašmajdan u kojem je stekao dragoceno upravljačko iskustvo. Ono mu je bilo od ogromnog značaja kada je 1983. godine došao na funkciju generalnog sekretara u FK Crvena zvezda.

Često se moglo čuti da je bio glavni arhitekta tima koji je 1991. godine pokorio Evropu i svet i da je na Marakanu doneo modernije načine razmišljanja i upravljanja. Bio je poznat po strogoj finansijskoj disciplini, a pomenutu funkciju je obavljao do 2001. godine kada je otišao u penziju. Klub je u tom periodu osvojio 18 trofeja među kojima su najznačajnija evropska i svetska titula. Od 1992. do 1998. godine je paralelno obavljao i funkciju ministra sporta u Vladi Srbije.

Nakon odlaska iz Crvene zvezde, povukao se iz sporta i javnosti, a tek 2021. mu je zasluženu čast ukazao KK Crvena zvezda koja ga je proglasila za počasnog predsednika kluba.